Voor de trouwe bezoekers van de Duyschot-concerten is Amuse-Oreille bekend. Al eerder trad dit duo met veel succes bij ons op. Klassieke muziek, fijnzinnig tokkelspel, emotie en expressie: het duo Amuse-Oreille in een notendop. De mandoline, barokmandoline, gitaar en theorbe zijn verrassend rijk aan klankmogelijkheden, die Martine Sikkenk en Nelleke ter Berg dan ook graag laten horen! In hun gevarieerde programma’s komen alle klassieke muziekstijlen aan bod. Eigen bewerkingen worden afgewisseld met originele composities en muziek van hedendaagse componisten, die zich door Amuse-Oreille lieten inspireren. Mis dit prachtige concert niet!
Amuse-Oreille
Voor de trouwe bezoekers van de Duyschot-concerten is Amuse-Oreille bekend. Al eerder trad dit duo met veel succes bij ons op. Klassieke muziek, fijnzinnig tokkelspel, emotie en expressie: het duo Amuse-Oreille in een notendop. De mandoline, barokmandoline, gitaar en theorbe zijn verrassend rijk aan klankmogelijkheden, die Martine Sikkenk en Nelleke ter Berg dan ook graag laten horen! In hun gevarieerde programma’s komen alle klassieke muziekstijlen aan bod. Eigen bewerkingen worden afgewisseld met originele composities en muziek van hedendaagse componisten, die zich door Amuse-Oreille lieten inspireren. Mis dit prachtige concert niet! M Lees verder…
Het Ebonit Saxofoonkwartet is een jong en sprankelend ensemble, bestaande uit Simone Müller (Duitsland), Dineke Nauta (Nederland), Johannes Pfeuffer (Duitsland) en Paulina Marta Kulesza (Polen). Deze jonge musici hebben samen een breed en verrassend repertoire opgebouwd, dat zeker niet alledaags is voor de saxofoon. Verwacht u dus geen jazzconcert, maar een mix van oude en moderne klassieke muziek. De saxofoon blijkt zich ook voor oude muziek heel goed te lenen. Door dit bijzondere repertoire en de fraaie uitvoering raakte het Ebonit Saxofoonkwartet snel bekend en traden zij al op in een aantal prominente concertzalen in Nederland, waaronder het Concertgebouw en het Muziekgebouw aan `t IJ in Amsterdam. Hun debuut CD “The Last Words of Christ” met muziek van Haydn, Webern, Sibelius en Sjostakovitsj verscheen in februari 2016 en werd genomineerd voor een Edison Klassiek 2016 in de categorie “Het Debuut”. Mis deze primeur niet!
Het Ebonit Saxofoonkwartet is een jong en sprankelend ensemble, bestaande uit Simone Müller (Duitsland), Dineke Nauta (Nederland), Johannes Pfeuffer (Duitsland) en Paulina Marta Kulesza (Polen). Deze jonge musici hebben samen een breed en verrassend repertoire opgebouwd, dat zeker niet alledaags is voor de saxofoon. Verwacht u dus geen jazzconcert, maar een mix van oude en moderne klassieke muziek. De saxofoon blijkt zich ook voor oude muziek heel goed te lenen. Door dit bijzondere repertoire en de fraaie uitvoering raakte het Ebonit Saxofoonkwartet snel bekend en traden zij al op in een aantal prominente concertzalen in Nederland, waaronder het Concertgebouw en het Muziekgebouw aan `t IJ in Amsterdam. Hun debuut CD “The Last Words of Christ” met muziek van Haydn, Webern, Sibelius en Sjostakovitsj verscheen in februari 2016 en werd genomineerd voor een Edison Klassiek 2016 in de categorie “Het Debuut”. Mis deze primeur niet! M Lees verder…
Na een opmerkelijk hoogtepunt in zijn repertoire in de jaren 1720 en ’30, kwam de blokfluit in het midden van de achttiende eeuw minder in de belangstelling. Een belangrijk referentiepunt, de laatste publicatie van G. Ph. Telemann voor de blokfluit was in 1740. Maar hier en daar werd het instrument toch in het land der levenden gehouden: C. Ph. E. Bach schreef zijn triosonate Wq. 163 (gedateerd 1755) voor de merkwaardige combinatie van basblokfluit, altviool en continuo; J. J. Quantz acht zijn Op. 2 duo (gepubliceerd in 1759) ook geschikt voor de blokfluit; zelfs C.M. von Weber nam blokfluiten op in “Empfanget hier des Vaters Sagen” (van “Peter Schmoll und seine Nachbarn”, geschreven in 1801-2).
Na een opmerkelijk hoogtepunt in zijn repertoire in de jaren 1720 en ’30, kwam de blokfluit in het midden van de achttiende eeuw minder in de belangstelling. Een belangrijk referentiepunt, de laatste publicatie van G. Ph. Telemann voor de blokfluit was in 1740. Maar hier en daar werd het instrument toch in het land der levenden gehouden: C. Ph. E. Bach schreef zijn triosonate Wq. 163 (gedateerd 1755) voor de merkwaardige combinatie van basblokfluit, altviool en continuo; J. J. Quantz acht zijn Op. 2 duo (gepubliceerd in 1759) ook geschikt voor de blokfluit; zelfs C.M. von Weber nam blokfluiten op in “Empfanget hier des Vaters Sagen” (van “Peter Schmoll und seine Nachbarn”, geschreven in 1801-2).
